Уводзіны ў Schizophrenie

двойчы ў маім жыцці:
а) на каменнай горцы
б) бландзінка
в) з ціхім амаль чутным галаском
г) падыходзіць да мяне
д) пытаецца мабільніку пазваніць
і зразумела што двойчы гэтыя асобы чуюць, што ў мяне няма гэтай распрыўкраснай штукі.  што яны думаюць? гэта шакуе іх?
да чаго б гэта?

пару дзён назад вяртаючыся з Прадпрыемства я быў у асабліва мізантрапічным настроі і выходзячы з метро сур'ёзна мадэляваў карціну як я разбіваю нагой латкі з кукурузай і яблыкамі і ўсім такім стафам, якім гандлююць бабулькі ля ўваходу ў метро. Гэтая думка зусім не была звязана з якой-небудзь генеральнай думкай кшталту таго што вот нядобра ля дарогі і ў непаложаным месцы. Перадусім мне проста хацелася гэта зрабіць. магчыма таму што гэтыя незарэгістрыраваныя суб'екты дзеяцельнасці ствараюць дадатковае захламленне і скапленне людзямі, што мне ў маіх мізантрапічных праекцыях шкодзіць дыхаць. а сёння да мяне падышла адна з такіх бабулек і папрасіла дапамагчы перанесці на суседні прыпынак прадукцыю, якой яна гандлюе, сказала, што міліцыя сёння не дае ля метро працаваць, што я з прыемнасцю зрабіў.  

учора я здзейсніў эпік фэйл з Рамонкавым пеналам і толькі ўвечары я пачаў задумвацца праявай чаго гэта было. Ці можна ў гэтым убачыць латэнтную помсту Рамонку за ўсё ахтунгі, якімі ён мяне травіць штодня? Цалкам такі варыянт адмаўляць нельга. Але больш гэта ўпісваецца ў схему майго дэструктыўнага жадання крамсаць уласныя канспекты. Хутчэй за ўсё гэта рэакцыя на алерген. Універсітэт. Пары. Пары херовых выкладкаў. Хутчэй за ўсё.
Я пачаў распісваць пенал надпісам бясконцую колькасць разоў. Што гэта быў за надпіс? О Жизн О Жизн О Жизн О Жизн О Жизн О Жизн О Жизн О Жизн О Жизн О Жизн О Жизн О Жизн О Жизн О Жизн. Заклік Парфірыя Іванова, мазгі якім надойчы былі зноў засполерыны Рамонкам. Але самы цікавы элемент - я дадаваў подпіс. Спачатку я думаў, што гэта мой подпіс - варыяцыя літар П і У+ крэмзанне, але мая старанная рука выводзіла літару Д + крэмзанні ў стылі майго подпісу. Цяпер я думаю, што за Д? Адкуль яна магла ўзяцца на месцы подпісу. Гэта не настолькі падобна на лагатып Дынама-Мінск (у мяне ўстойлівая непрыязнь да гэтага фк). Магло быць гэта імя (дзяніс?)? ці прозвішча (дзяржынскі?)?  можа слова Дзярмо? а можа ўсё гэта разам. падазраю што разабрацца не атрымаецца.

сёння яны табе кажуць з тугою і горыччу - ідзі-ка ты, сынку-студэнце, перпіс рабі радзіме-матцы, заўтра радасна і ўзнёсла яны прапануюць табе жэрці дзярмо. І ты з мілым і выкшталцоным тварыкам пойдзеш не толькі есці дзярмо, але і перпіс рабіць. Штука такая: ты ж разумееш, што яны не вінаватыя і ім самім уляціць, калі ты не захочыш жэрці дзярмо. Ты іх не любіш, але ўсё разумееш - ім самім ЗВЕРХУ загад даслалі. І адмовіцца ты не можыш не праз абвостранае пачуццё любові да радзімы, а таму што ўсведамляеш бессэнсоўнасць любых поклікаў да іх.

смелая здагадка мяне саданула на апошняй пары. гнасеалогія (і не толькі Э. Гусарля) можа разглядацца ў якасці адной з праяваў шызафрэніі. тут няма аніякіх жартаў, гэтая сентэцыя кандыдацкай вартая.

( Інгмар Бергман. Фані і Аляксандр )

 

толькі што у нашых навасцях на онт: решили, что школа всегда должна быть праздником и покрасили её в жёлтый цвет

некаторыя лічаць, што summer make good. можа быць гэта і так. магчыма ў гэтым ёсць пэўны сэнс, толькі пакуль што штоsummer акром прыступаў нудоты і лёгкай закладзенасці дыхальных шляхоў мала што выходзіць. Безумоўна, гэта зусім не тое ж самае, што і hammer in your teeth, і для касьбы гэтага яўна не хопіць. Як гэта зразумела з майго твару, касец з мяне няважны. Так што што там будзе гадоў праз пару цяжка падумаць.
па старажытнай традыцыі на прыканцы крыху чарговага нікчэмістага эпігоньства
Song For D

выпадковым чынам разгугліў вось такі прыўкрасны шэдэўральны  пост пасля першага прачытання эмоцый захапалення і замілавання было крэпка багата. асабліва, "качаняты маюць агрэсіўны характар, рэакцыі ў іх пахожыя на скунсавыя, толькі вось "пукаюць" і "сяруць" яны ня каб напужаць ворага, а проста прыемна хадзіць абасранымі." і "цікава прасачыць далей за разьвіцьцём дадзенага жывёльнага віду. як вядома, чалавек можа стаць малпай, малпа ж ніколі ня стане чалавекам"
хочыцца нешта такое напісаць, але кпопка бэкспэйс ратуе ад непатрэбных сопелькаў пра далейшае развіццё дадзенага жывёльнага віду.///

карціна называецца духовный проізводітель.
Пасярод гарадской плошчы стаіць задуменны і напружаны гігант (памерам з кінконга). Але ён заняты справай: адбываюцца працэсы мочаспускання і дэфекацыі - адначасова.
Знізу стаіць купка людзей кубкамі і міскамі адпаведна. яны спрытна збіраюць лішкі гіганга і тут жа самі спажываюць іх.
іхнія твары шчаслівыя і няшчасныя адначасова.

набліжаючыся да сваёй непазбежнай старасці, я стаў празмерна гаўнапафасным, як гэта напэўна заўважылі многія. я не думаю, што супраць гэтага ёсць дзейсныя сродкі.
Ich Sterbe

Прашу Цябе, Госпадзе Ісусе, аб добрым здароўечку Ларса і аб яшчэ адной залатой пальмавай галіцы за новы фільм "Антыхрыст".

жэнчшчына ў мятро падыходзіць і пытае ці ўсё са мной у парадку, прычым падлятае ажно, спасылаючыся на белізну твара майго.
Было б нармальна, калі б гэта было адзін раз. але гэта ўжо рэцэдзіў. першы выпадак здарыўся пару гадоў таму.
weird

На вайне людзі забіваюць людзей. А пасля вайны іншыя людзі радасныя ад таго, што людзі забівалі людзей. Пакінем убаку бессэнсоўныя ідэалы радзімы, свабоды - гэта зрэшты не настолькі істотна ў параўнанні з тым, што людзі забівалі людзей. Ці не бессэнсоўна? Тады каштоўнасць чалавечага жыцця роўніцца з нулём.
Вы заўважылі як багата людзей на планеце? Колькасць сапраўды ўражвае. І што кожная жывёлінка з гэтага шэрагу валодае каштоўнасцю ўласнага жыцця? Безумоўна, што не. Доказ гэтаму - людзі забіваюць людзей.
Як вярнуць каштоўнасць і значанасць жыцця адзінкаваму прадстаўніку чалавечых? Трэба зменшыць колькасць віду да мінімума - да 100 асобаў. У такой супольнасці жыццё чалавека будзе мець каштоўнасць, а не ягоныя ілюзоныя ідэалы.У такім грамадстве будзе мірна і спакойна. і ўсе аб чым будуць марыць гэтыя індывіды, усё чым будуць яны займацца - гэта пладзіцца і памнажацца, пладзіцца і памнажацца, пладзіцца і памнажацца, пладзіцца і памнажацца...

ФУКУЯМА ОШИБСЯ: «КОНЕЦ ИСТОРИИ» ОТОДВИГАЮТ УКРАИНСКИЕ ИССЛЕДОВАТЕЛИ

Напомним, что работой «Конец истории?» Ф.Фукуяма удачно откликнулся на действительно историческое событие. Статья вышла в 1992 году — сразу после распада СССР и краха «реального социализма».
Главный тезис автор обосновал следующим образом. Советский социализм исповедовал коллективизм, практиковал тоталитаризм и авторитаризм — поэтому угнетал развитие человека, который, по Гегелю, является «высшим господствующим сознанием». Освобождение от коллективистского ограничения принципиально удовлетворяет извечное стремление человека быть признанным и оцененным.
Отныне эти стремления обеспечит либеральная демократия, которая, по убеждению автора, окончательно победила в мировой борьбе. Отсюда и вывод: поскольку человек наконец-то получил то, к чему испокон веков стремился, концептуально история завершается.
Ф.Фукуяма должен был бы отказаться от громкого заявления о «конце истории», если бы ознакомился с трудами украинских ученых.

http://www.zn.kiev.ua/3000/3100/38134/

"З аднаго боку, выглядае, што беларусы вельмі блізка сыходзяцца з філасафаваннем Сёрэна К’еркегора — гэта вялікі дацкі філосаф, бацька экзістэнцыялізму. Як і ў Сёрэна К’еркегора, кожны з сам для сябе абірае свой шлях і рэалізоўвае яго праз сваю дзейнасць у жыцці. Беларусы раскіданыя як паадзінкавыя суб’екты, яны не маюць у сабе нейкага выразнага калектывісцкага пачатку. З гэтага, між іншым, і бальшыня нашых праблем." (с)В.Акудовіч
між тым гэта яскравы ўзровень айчыннага поп-філасофскага трэшу. Нават не хочыцца старацца што-небудзь разгрэбці. калісьці Акудовіч сакавіта зесер арлова за "вечных дзяцей беларусі". цяпер ён з бабковым на пару стварае міты нацыянальнай філасофіі і ідэнтычнасці. або аб іх адсутнасці.

наш першы супольны фільм. спадзяюся яшчэ колькі такіх налабаем. ENJOY!

Due to the time required to repair the resulting damage and to add additional safety features, the LHC is scheduled to be operational again no sooner than September 2009

Сёння, 20 красавіка 2009, я ў першыню у сваім жыцці застраў у ліфце. Разам з ментом. Не доўга цягнуліся нашыя пакуты, хвілін 15-20 максімум, у мяне не паспела развіцца клаустрафобія. А міліцыянт хацеў быў расказаў мне пра адзін такі выпадак, я рабіў выгляд што мне цікава слухаць, толькі ў мяне гэта не вельмі добра выйшла, я казаў нейкія абрыўкі словаў, прымаў стрыманую ўсмешку, а магчыма ўхмылку. Карацей большую частку часу мы з ім моўчкі прастаялі, слухаючы працу страўнікаў адно аднаго. Цалкам магчыма, я прыўсміхаўся ад самой ідэі застраці ў ліфце з міліцыянэрам брухаватым. Але ён мне падаўся нармальным. І на пары я нават не спазніўся, хаця напэўна лепш было б спазніцца і не пайсці.